با طعمی از عسل به کجا می رود؟کجا؟ آن قلّه یِ غزل به کجا می رود؟کجا؟ با چشمهای سنگی و سرد و شَتَک زده این شهرِمبتذل به کجا می رود؟کجا؟ آن شیخِ شوخ و دشمن سرمستی و شراب با شیشه در بغل به کجا می رود؟کجا؟ انسانِ بی هویّت و از خود گریخته با زخمی از ازل به کجا می رود؟کجا؟ شعرِ بدونِ درد و غم و انعکاس،با مُستَفعِلُن فَعَل به کجا می رود؟کجا؟ آدم که از شناخت خود عاجز است و بس تا مشتری،زُحل به کجا می رود؟کجابرچسبها: با طعمی از عسل به کجا می رود, کجا

قلبم شقايقي است كه پژمُرده بي شما آن شهر عاشقي است كه افسرده بي شما بانوي آب و آينه ها چيست قلب من ؟ در آب قايقي كه ترَك خورده بي شما دست مرا گرفته و گريان،كشان كشان تا لحظه هاي سوخته غم بُرده بي شما اشعار عاشقانه ي اين شاعر غريب در انزوا كپك زده و مُرده بي شما از دوري تو نيست ملالي فقط همين شاعر دلش گرفته و آزرده بي شما

ای که از عطرِ تَنَت سبزه و گُل می روید به من آموخت نگاهِ تو بهاری بودن   #علیرضا_رضائی  asheghebihosele@